Het lijden van de moderne mens, stukje nummer 1456, begint met een terugblik naar toen. Nu zijn stukjes die beginnen met het woordje toen doorgaans doordrenkt van nostalgie, maar soms kan het niet anders.
Deze zomer voert de Unie van Waterschappen oorlog op twee fronten. Front één: de droogte. De situatie bij frontlinie één bevindt zich op dit moment bijna in fase twee, maar nog niet helemaal. Dat zal ik helaas even moeten uitleggen.
Woest zijn we! Helemaal over de rooie. Hoe durven ze, die Belgen. Zomaar een tolvignet invoeren voor buitenlandse weggebruikers! Zelf worden ze gecompenseerd. En voor ons, geliefde noorderburen, wordt niet eens een uitzondering gemaakt. Dat is toch belachelijk?
Weet je wat het is? Het leven is één lange reis naar de dood. Het is een bitterzoete symfonie. Je probeert de eindjes aan elkaar te knopen, bent een slaaf van het geld en daarna ga je dood.
Het is eigenlijk bizar dat juist de jongste en de oudste inwoners van ons land het meest lijden onder de bestuurlijke vernieuwing. Beter gezegd: zij lijden onder de drang van bestuurders om een wiel uit te vinden dat allang is uitgevonden.
Komkommertijd bestaat niet meer, bromde een oud-hoofdredacteur ooit tegen een talentvolle, doch enigszins luie jongeman die klagend aan zijn bureau stond over een hoogzomers gebrek aan inspiratie. En omdat hij toch bezig was, zei de hoofdredacteur: inspiratie is voor kunstenaars. Jij gaat gewoon aan het werk.
Japan, het land van de rijzende zon. Thailand, het land van de eeuwige glimlach. Nieuw-Zeeland, het land van de lange witte wolk. Finland, het land van de duizend meren. En Nederland?
Aandacht voor een probleem dat steeds weer opnieuw wordt gerecycled. Ik durf het nauwelijks te benoemen, want dan is de geest weer uit de fles, maar daar gaat-ie dan toch: statiegeld!
Aandacht voor een verhaal over een pietluttige aanvaring tussen een Bekende Nederlander en een Hardwerkende Nederlander. De ruzie ging helemaal nergens om, maar toch is het de moeite waard om er een stukje over te schrijven.
Op 1 oktober 2021 werd het lichaam van Van Haaften gevonden in een greppel langs de Stroeërschoolweg in Stroe. Aanvankelijk werd aangenomen dat hij het slachtoffer was van een verkeersongeval, maar ballistisch onderzoek wees later uit dat hij was neergeschoten.
Stop de persen! Of juist niet! Tja, wat te doen, als nieuwsplatform, in een wereld die steeds meer wordt gedomineerd door sociale media en kunstmatig intelligente chatbots? Er is een groep van één miljoen Nederlanders die het nieuws louter en alleen tot zich neemt via sociale media.
Het is opmerkelijk dat er nog geen ophef is ontstaan over de terugkeer van het soort amusement waarvan ik dacht dat het allang was zwartgelakt op de verboden bladzijden van de Nederlandse televisiegeschiedenis.