Er zijn precies twee Argentijnse internationals waar ik niet spontaan jeuk van krijg. Toevallig, of misschien ook weer niet, speelden ze allebei ooit voor Ajax. Nico Tagliafico en Lisandro Martinez. Eigenlijk zijn het er drie. Maar Maher Carrizo loopt nog rond bij Argentinië Onder 20 en moet de stap naar het grote La…
Toen het Nederlands elftal tijdens het WK van 2018 schitterde door afwezigheid, meette ik me, naast de onvoorwaardelijke liefde voor Frankrijk, een nieuwe identiteit aan. Die van een negentiende-eeuwse onderdaan van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, bestaande uit het huidige Nederland en België.
Er zijn landen waarvoor je automatisch bent. De verrassingen. De underdogs. De landen die eens in de vier jaar het monopolie van de grootmachten verstoren. Ieder WK levert wel een ploeg op die neutrale voetballiefhebbers adopteren.
Er zijn landen waarvoor je automatisch bent. De verrassingen. De underdogs. De landen die eens in de vier jaar het monopolie van de grootmachten verstoren. Ieder WK levert wel een ploeg op die neutrale voetballiefhebbers adopteren.
Ik moet iets bekennen. Vroeger had ik een oogje op Marko Arnautovic.
Ik ben een fervent American football-kijker. Maandenlang nachtelijke wedstrijden, vaak met vrienden op de bank, met als apotheose de Super Bowl op de tweede zondag van februari.
Het opwarmshirt van Oranje, gemaakt door het Amsterdamse streetwearmerk Patta, houdt de gemoederen bezig. Het is een flamboyant ontwerp, met gouden ala kondre-kettingen, leeuwen, tulpen en andere ornamenten, die de culturele diversiteit van het nationale elftal representeren. ’Het nieuwe Nederland.’
Nederland beschouwt zichzelf als het grote slachtoffer van strafschoppenseries. En niet zonder reden. Oranje won er op eindtoernooien slechts twee. Toch is er één land dat nog slechter is. Het Zwitserland van Manuel Akanji.