Home Gebruikersmenu Gebruikersmenu Je krijgt dit verhaal cadeau van Jelmer Mommers, Correspondent Democratie & Klimaat Word ook lid 27.08.15 Essay 7 min Over al die keren dat de

Verhalen over het einde van de wereld zijn zo oud als de mensheid. Je ziet ze daarom mooi terug in religies.
In de middeleeuwen was het kennelijk heel normaal om met Bijbelse beesten en andere verschrikkingen naar het einde der tijden te verwijzen.

Keizers, koningen en geestelijken appelleerden aan het Einde om hun autoriteit te vergroten en hun beleid te rechtvaardigen.

Het zoveelste bangmakerij artikel van de klimaatgekkies vandaag,🥱

Een humoristisch liedje dat de spot drijft met de immer opnieuw opdoemende apocalyps 😁
https://youtu.be/ADTgRuUcv3Y?si=dd9cPP8-D5w4tins

Het einde van de wereld daar kan ik me weinig bij voorstellen, of er moet zich al een enorme kosmische ramp voltrekken die de aarde vernietigd.
Mens en dieren zijn maar tijdelijke bewoners van de planeet aarde, en er zal zeker een tijd komen dat beiden over jaren heen uitsterven. Geen haan die er na kraait, en zeker de aarde niet.

En Islamitische Staat is een eindtijdbeweging: zijn strijders verschansen zich in de stad Dabiq, omdat ze geloven dat daar een laatste grote veldslag zal plaatsvinden, waarna de apocalyps zich zal aandienen.

Dat de toekomst van de beschaving op het spel staat, mag geen reden zijn om niet in actie te komen, zegt Gore vervolgens.
De boodschap: doe nu wat moreel juist is, of ben mede-verantwoordelijk voor de ondergang van de mensheid.

Het apocalyptische oerverhaal functioneert dus als een mal die steeds opnieuw wordt gevuld met betekenis.
Nadat de onheilsvoorspelling is gedaan, is het aan de mens(heid) om in actie te komen en zichzelf te redden.

Beschavingen storten in als ze hun grenzen hebben bereikt, stelt de Amerikaanse historicus Ian Morris. Als we terugkijken tot twee eeuwen voor Christus, zien we telkens dat dezelfde vijf krachten betrokken zijn bij grote ineenstortingen: migratie, ziekte, overheidsfalen, honger en klimaatverandering.

Samenlevingen hebben de neiging om de voorraad aan planten, dieren en brandstoffen uit te putten en het milieu te vervuilen, schrijft Morris. Daardoor worden ze kwetsbaar en kunnen ze imploderen.

Toch kunnen we nu al zeggen dat de voorspellingen van totale catastrofe achteraf altijd overtrokken blijken.
‘Even in the midst of vast destruction and the forsake cries of an immense multitude, the sun shines and somewhere else on the horizon the human spirit sails calmly on,’ schrijft Lapham.

We moeten ons dus afvragen of de tamelijk hysterische berichten die nu rondgaan over klimaatverandering achteraf niet absurd zullen lijken, en of ze dat niet nu al zijn.
Ieder tijdperk heeft zijn eigen eindtijdfantasie.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog vreesde men voor een apocalyps met gifgas, in de Koude Oorlog vreesde men een totale atoomoorlog, rond de oliecrisis in 1973 voorzag men een nieuwe Steentijd door het opraken van de energie.
‘En nu, in het tijdperk van overbevolking en vervuiling, mijmeren we over hoe de natuur zal terugslaan,’ schrijft Keulemans.

De eindscenario’s zijn cultureel bepaald, en ze komen vaker niet dan wel uit.
Toen de chemicus F. Sherwood Rowland halverwege de jaren tachtig ontdekte dat er een gat in de ozonlaag ontstond door ons gebruik van cfk’s, schijnt hij tegen zijn vrouw gezegd te hebben: ‘Het werk gaat goed maar het ziet ernaar uit dat het het einde van de wereld is.’
Maar de wereld kwam samen om een protocol op te stellen en het gebruik van cfk’s uit te faseren.
Dat is gelukt en over het gat in de ozonlaag hoor je niemand meer.

De wereld zoals grote aantallen mensen die gekend hebben is al vele, vele malen geëindigd, schrijft Lapham.
Verhalen over gevallen koninkrijken en brandende steden zijn in de geschiedenis talrijk.
Kijk alleen al naar de ondergang van Rome en je weet: er kan een einde komen aan een beschaving.
Dat is zelfs al heel vaak gebeurd.

De Club van Rome die in 1972 voorspelde dat er grenzen zijn aan de groei, kan nog steeds gelijk krijgen.