Drie jaar na 7 oktober krijgt Jodenhaat ruim baan - OpinieZ

Klopt. De jaren 30 van de vorige eeuw zijn helemaal terug. Ik schaam me dood voor dit kutland en wil er eigenlijk niet bij horen.

De schaamte en de harde realiteit
De schrijver schaamt zich diep voor wat Nederland aan het worden is. Nu, drie jaar na de gebeurtenissen van 7 oktober, komt de Jodenhaat (antisemitisme) in ons land overal openlijk naar boven drijven. Van schreeuwende groepen in de stationshal van Utrecht tot aan twijfelachtige berichten van de premier op sociale media. En het pijnlijkste is: de overheid kijkt er gewoon naar en doet niks.

De illusie van 'dit nooit weer'
De schrijver dacht altijd dat we het in Nederland met z'n allen snapten. We hebben op school toch allemaal het dagboek van Anne Frank gelezen? We hebben toch geleerd over de verschrikkingen van de Holocaust? We herdenken toch elk jaar op 4 mei op de Dam? De overtuiging was dat films zoals Schindler’s List ons voorgoed hadden geleerd dat dit nooit, nooit meer mocht gebeuren.

Hoe snel mensen zich laten opjutten
De geschiedenis laat zien hoe gevaarlijk het is als mensen hysterisch worden, gaan geloven in belachelijke leugens en elkaar uit angst gaan opjutten. De schrijver dacht dat we als beschaafde, hoogontwikkelde westerse cultuur wel voorbij die donkere bladzijden waren. Dat de tijd van heksenjachten en Jodenjachten definitief achter ons lag.

De pijnlijke vergissing
De pijnlijke conclusie van de inleiding is superkort maar slaat in als een bom: "Ik heb me zelden zo vergist." De lessen uit het verleden zijn blijkbaar alweer vergeten, en de Jodenhaat is helaas springlevend.

Het vluchtkoffertje bij de voordeur

Het vluchtkoffertje in de meterkast
Een Joodse vriend vertelde de schrijver ooit dat veel Joodse mensen altijd een koffertje klaar hebben staan bij de voordeur, bijvoorbeeld achter in de garderobe of in de meterkast. Waarom? Om direct te kunnen vluchten als de hel en de Jodenhaat in het land weer zouden losbarsten. Het is een constante staat van paraatheid.

Sceptisch en naïef
De schrijver herinnert zich zijn eigen reactie nog goed: hij keek heel sceptisch en geloofde het eigenlijk niet zo. Er volgde een discussie waarin de schrijver zei: "Zulke tijden hebben we inmiddels toch wel achter ons gelaten?" Het was de naïeve gedachte van iemand die dacht dat de wereld definitief beschaafd was geworden.

De pijnlijke blik
De herinnering eindigt met de pijnlijke blik van de Joodse vriend. Die blik zei eigenlijk alles: jij hebt het privilege om te denken dat het over is, maar wij weten uit de geschiedenis wel beter. De actualiteit bewijst nu dat die vriend helaas al die tijd gelijk had.

Hij had al die tijd gelijk
De harde werkelijkheid bewijst dat de Joodse vriend met zijn vluchtkoffertje al die tijd gelijk had. Het gevaar was nooit écht weg.

Schamen is niet meer genoeg
De schrijver schaamt zich diep voor zijn eigen land, de overheid en heel veel Nederlanders. Maar de woorden 'ik schaam me kapot' zijn inmiddels veel te zwak. Het dekt de lading niet meer.

IJskoude woede
Er is een diepe, ijskoude woede voor in de plaats gekomen. De schrijver voelt uit pure machteloosheid en protest zelfs de drang om dingen te doen die volgens de wet verboden zijn, puur om te laten zien hoe erg hij hiervan walgt.

De grote vraag
De tekst eindigt met een wanhopige en dringende vraag, die veel burgers bezighoudt: "Wat is er in godsnaam met mijn land gebeurd?"

Belaagd op Utrecht Centraal

De herdenking van de horror
Deze week werd de aanval van Hamas herdacht. Het was een slachting onder onschuldige Joodse burgers. Meer dan 1200 mensen werden op beestachtige wijze vermoord. De aanvallers spaarden helemaal niemand: ouderen, jongeren, baby's en zelfs huisdieren werden omgebracht.

Marteling en ontvoering
Honderden Israëliërs werden meegesleurd als gijzelaars. Tijdens hun gevangenschap zijn ze op de meest vreselijke manieren gemarteld, ook seksueel. Heel veel van deze ontvoerde mensen zijn in de donkere tunnels inmiddels alsnog vermoord.

Sinds de Holocaust niet meer vertoond
Dit is het pijnlijkste historische feit: sinds de Holocaust zijn er niet meer zoveel Joden op één enkele dag vermoord. De ongekende wreedheid en de manier waarop de daders de dood stonden te vieren, is sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer vertoond in de wereld.

De mishandeling op het station
Jigal Krant, een bekende Joodse schrijver en kok, liep op 7 oktober over Utrecht Centraal toen daar een pro-Palestijnse demonstratie bezig was. Hij liet hardop horen dat hij het niet met de demonstranten eens was. Volgens Krant zelf werd hij daarna door een woedende groep belaagd, geschopt en tot bloedens toe geslagen.

De omgekeerde wereld bij de politie
Wat er daarna gebeurde, zorgt voor enorme boosheid. Krant verklaarde op X dat de politie hem hardhandig meenam en zijn persoonsgegevens eiste, terwijl de mensen die hem aanvielen gewoon mochten weglopen zonder dat er iemand werd opgepakt. Veel burgers vinden dit de 'omgekeerde wereld': het slachtoffer wordt aangepakt en de daders gaan vrijuit.

De reactie van de politie
De politie in Utrecht heeft zelf een heel ander verhaal over wat er is gebeurd. Zij zeggen dat Krant heel emotioneel was en zelf ruzie zocht met de demonstranten, waarbij hij een vlag probeerde af te pakken. Volgens de agenten hebben ze hem alleen maar uit de groep gehaald voor zijn eigen veiligheid en zagen ze geen bloed of verwondingen.

Het gevoel van oneerlijkheid (Two-tier policing)
Dit incident zorgt voor een felle discussie in het land. Veel mensen hebben het gevoel dat de politie met twee maten meet: dat grote protestgroepen hun gang mogen gaan, terwijl burgers die er iets van zeggen meteen hardhandig worden weggestuurd. Het zorgt voor diepe frustratie over de vraag of de overheid Joodse burgers nog wel goed beschermt.

Word vervolgd

Dat mensen met teksten als "wij steunen Hamas"op de Dam mochten schreeuwen "lang leve de zevende oktober" Is natuurlijk volkomen belachelijk. Hierop had direct hard ingegrepen moeten worden. Daar kan het excuus van geen voldoende politie capaciteit voor handen zijn.

Als iemand in de heksenketel van een demo de confrontatie zoekt en aan een vlag gaat trekken, ja dan zijn klappen niet ver weg. De politie moet dan de-escaleren en de angel eruit halen en dat was Jigal Krant. Dat is niet omdat hij schuldig is of de politie een kant kiest, dat is domweg voorkomen dat het een veldslag wordt waarin de confrontatie zoeker nog meer klappen krijgt.

Jammer dat Ines van Bokhoven over de Nakba herdenking het volgende schrijft, "Over de absurditeit van die herdenking wil ik het niet eens hebben; laten we zeggen dat dit land vrij genoeg is om elke gek te laten herdenken wat-ie wil en het verder maar proberen te negeren, dat soort leugenachtige waanzin." Dan schaam ik mij ook dat in Nederland zo over een andere herdenking wordt geschreven.

Ines van Bokhoven staat bekent als fel pro Israël. Dat mag natuurlijk maar het blijkt waartoe dat kan leiden. Een zwaar overtrokken column over een op zich walgelijke pro Hamas demo.